تنهایی یک دونده ی استقامت

این روزها وقتی می‌شنوم چه کسانی اعتراف می‌کنند که دور پیش به احمدی‌نژاد رای دادند بیش‌تر متقاعد می‌شوم که وضعیت این چهار سال گذشته حق ما بوده است.

استدلال‌هایی که می‌شنوم که چرا به رئیس‌جمهور فعلی رای دادند - و البته خوش‌بختانه بیش‌تر این افراد به اشتباه خود معترفند - برای من خیلی جالب است. بگذریم که به نظر می‌رسد موج سبز به راه افتاده و تا الان که 10 ساعت از آغاز رای‌گیری می‌گذرد و وقت تمدید زمان رای‌گیری است نشانه‌‌هایی از فضای مثبت به سمت موسوی وجود دارد. اما فارغ از این هیجان و بیم و امید، جای فکر کردن به این نکته به شدت وجود دارد که استدلال مردم مختلف برای رای دادن به یک نفر بسیار متفاوت است. من از الان به این فکر می‌کنم که در انتخابات گذشته مردم عمدتا برای این که یکی رئیس‌جمهور نشود رفته‌اند و به یکی دیگر رای داده‌اند. واقعا این وضع تا کی می‌تواند ادامه داشته باشد؟

ختم کلام این که لایق هر چه اتفاق می‌افتد هستیم. صبر می‌کنیم ببینیم فردا اسم چه کسی از توی این صندوق‌ها درمی‌آید.