چادر برسر، با چهرهای که به اندازهی سرعت 120 کیلومتر در ساعت در بیابان دیدم یا ندیدم، آرام و خندان، با مردی که لباس سبز بر تن داشت و دو ستارهی پرمعنی بر هر یک از شانههایش سنگینی میکرد خوش و بش میکرد.
احتمالا زیباترین اتفاق دنیا برای میلیاردمین بار در حال تکرار شدن بود.
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم خرداد 1388ساعت 11:46 توسط مهران محرمیان
|