تنهایی یک دونده ی استقامت

دنیای فازی به شدت همه چیز را در هم فرو کرده است. آن از مفهوم شکست و پیروزی که هر دو طرف پس از جنگ ادعا می‌کنند که پیروز شده‌اند و این از خوبی و بدی که دعوا می‌کنند که دروغ بد است ولی بعضی وقت‌ها که مایل به تمام وقت‌ها می‌شود خوب است.

ما هم کارگریم. هیچ یک از ما در بچگی انشای می‌خواهید چه‌کاره شوید را با کارگر پاسخ نداده است ولی الان در قرارداد همه‌ی ما نوشته کارگر. البته هم‌زمان مهندسیم و کارشناسیم و مدرسیم. عجب دنیای فازی‌ای شده است. راستی ما واقعا چه هستیم؟ خوب‌یم؟ بدیم؟ جالب است. ما هم‌زمان همه چیز هستیم. اما فکر کنم درستش این است که هیچ چیز نیستیم.